დღეს ადგილობრივ ფარმაცევტულ ბაზარზე დაახლოებით 11 ათასზე მეტი მედიკამენტია რეალიზაციაში, აქედან 7 ათასზე მეტ წამალზე უკვე მოქმედებს რეფერენტული ფასები. ლევან გოგიბერიძე აღნიშნავს, რომ შეხვედრაზე საუბარი იყო იმის შესახებ, თუ როგორ არის შესაძლებელი მოკლე დროში დარჩენილ 3 ათას წამალზე რეფერენტული ფასების დადგენა.
ამასთანავე, რესპონდენტი აღნიშნავს, რომ რეფერენტული ფასების დადგენის შემდეგ, 7 000-ზე მეტ მედიკამენტზე ფასი დაახლოებით 40%-ით შემცირდა. აქედან გამომდინარე, სექტორმა შეხვედრაზე დასვა კითხვა, როგორ უნდა შემცირდეს ეს ფასები ისევ, მაშინ როცა ამის საშუალება აღარ არის.
„სამთავრობო სექტორიც კარგად არის ინფორმირებული, მათი ინიციატივით მოხდა სახელმწიფოს მიერ სამკურნალო საშუალებებზე ფასები რეგულირდება. საქართველოს ფარმაცევტულ ბაზარზე 11 ათასზე მეტი მედიკამენტია ბრუნვაში, აქედან დაახლოებით 7000-ზე მეტ მედიკამენტზე უკვე მოქმედებს რეფერენტული ფასი, ეს არის ზღვრული ფასი, რომლის ზევითაც მედიკამენტის რეალიზაცია ნებისმიერ აფთიაქს ეკრძალება. რეფერენტული ფასების მიღმა 3000 მედიკამენტი არის დარჩენილი. საუბარი სწორედ იმაზე იყო, თუ როგორ შეიძლება რაღაც მიმართულებით ფასების დაკლება. შეხვედრაზე საუბრებში გამოიხატა, რომ დარჩენილ 3000 მედიკამენტზეც მაქსიმალურად სწრაფად მივიღოთ რეფერენტული ფასებიო. ამავე დროს, შეხვედრაზე გაჟღერდა, რომ როდესაც სახელმწიფო გირეგულირებს ფასს, სექტორს ეხსნება მორალური პასუხისმგებლობა. შემდეგ სექტორისკენ ხელს ვერავინ გამოიშვერს, რომ ესენი რეალიზაციას ახდენენ დიდ ფასში, ვინაიდან ფასები უკვე დადგენილია სახელმწიფოს მიერ.
მინდა გითხრათ, რომ სახელმწიფოს მიერ დადგენილი რეფერენტული ფასების შემოღებით თავიდან იყო პრობლემები, რადგან 4 ქვეყანა განისაზღვრა საქართველოსთვის რეფერენტულ ქვეყნებად. აქედან ერთი არ იყო ევროკავშირის წევრი, ერთთან სამკურნალო საშუალებების ბრუნვა საერთოდ არ გვქონდა. იყო კითხვები, რომ რატომ ეს და არა სხვა ქვეყნები. პასუხი იყო ასეთი, რომ ამ ქვეყნებში არსებული ეკონომიკური მდგომარეობა იდენტური არის იმ სიტუაციის, რაც არის ჩვენს ქვეყანაში, მოსახლეობის მსყიდველობითუნარიანობაც თითქმის მსგავსია და აქედან გამომდინარე, შეირჩა ეს 4 ქვეყანაო.
მომწოდებელი ქვეყნები არ შეცვლილა რეფერენტული ფასების დადგენით, რადგან ჩვენმა სადისტრიბუციო კომპანიებმა აწარმოეს ინტენსიური მოლაპარაკებები მწარმოებლებთან, რადგან ძირითადად მწარმოებელი განსაზღვრავს ფასს. მოლაპარაკებამ გამოიღო შედეგი. სტატისტიკა გვიჩვენებს, რომ რეფერენტული ფასებით დაახლოებით 40%-ით შემცირდა ფასები. მწარმოებელსაც ჰქონდა მარჟა, რომ დაეკლო მოწოდების ფასი, სადისტრიბუციო კომპანიებმაც მარჟები შეამცირეს და ქამრების შემოჭერამ მიგვიყვანა აქამდე. ახლა უკვე შეხვედრაზე დავსვით კითხვა, როგორ შევამციროთ ფასი, როცა მეტის საშუალება არ არის. მედიკამენტი უნდა იყოს ხარისხიანი, ეფექტური და ხელმისაწვდომი. თუ ძალიან მოვუჭერთ ფარმაცევტულ მიმართულებას ხელს, აღმოჩნდება, რომ მედიკამენტი, რომელიც ძალიან გვჭირდება, აფთიაქში აღარ იქნება“, – აღნიშნავს ლევან გოგიბერიძე.
როგორც მანვე აღნიშნა, ფარმაცევტული სექტორი ჯანდაცვის მნიშვნელოვანი რგოლია, თუმცა ეს არ ნიშნავს იმას, რომ აფთიაქმა მოგებაზე ვერ უნდა იმუშაოს.
„ფარმაცევტული სექტორი არ არის მომართული საბოტაჟისკენ. სოციალურ მიმართულებაშია ჩართული, ჯანდაცვის ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი რგოლია და პაციენტზეა ორიენტირებული, მაგრამ ეს არ ნიშნავს იმას, რომ აფთიაქმა ისე უნდა იმუშაოს, რომ მოგება არ ნახოს – ასე არ და ვერ მოხდება. მესმის იმ მოსახლეობისაც, რომლისთვისაც დადგენილი რეფერენტული ფასიც ძვირია. ყველაფერს რომ მოერგო, ვერ გამოდის, რადგან ხარისხს ვერაფრით ვერ გავაფუჭებთ. ფასების თემას რომ შევეხოთ, მაგალითისთვის, თუ ადრე 1 მოლეკულის შექმნა დიდ ფარმაცევტულ კომპანიას 1 მილიარდი უჯდებოდა, ახლა უჯდებათ 2 მილიარდი. სუბსტანციის მომწოდებლები ძირითადად ჩვენთანაც და ევროპაშიც არის ჩინეთი და ინდოეთი. დაახლოებით 80% ბაზარს ფარავს ამ ორი ქვეყნის მიერ მოწოდებული სუბსტანცია. მათაც გააძვირეს პროდუქცია და მწარმოებელსაც გაუძვირდა წარმოება.
რაც შეეხება ხარისხის თემას, როდესაც რეფერენტული ფასების თემა შემოვიდა, ამავე პერიოდში ჩვენთან ამოქმედდა რეგულაცია, რომლის მიხედვითაც, სამკურნალო საშუალება აუცილებლად უნდა იყოს წარმოებული ისეთ საწარმოში, რომელსაც გააჩნია ევროპული GMP-ის შესაბამისობის სერტიფიკატი. შემდგომ ჯანდაცვის სამინისტროს ექსპერტები იყვნენ ჩასულები ერთ-ერთ აზიურ ქვეყანაში, ნახეს იქ ქარხნების მდგომარეობა და აქ რომ ჩამოვიდნენ, გადაწყვიტეს რომ კიდევ უფრო გაემკაცრებინათ ადგილობრივი მწარმოებლებისა და იმპორტიორებისთვის პირობები – გარდა იმისა, რომ საბოლოო პროდუქტს უნდა ჰქონდეს GMP-ის სერტიფიკატი, მოითხოვეს რომ ეს პროდუქტი წარმოებული უნდა იყოს ისეთი სუბსტანციისგან, რომლის ქარხანასაც აქვს ევროპული GMP-ის სერტიფიკატი“, – განაცხადა ლევან გოგიბერიძემ.