თავისი ახალი პრემიერ-მინისტრის, პ. მაგიაშის, ხელმძღვანელობით უნგრეთმა შეცვალა საგარეო პოლიტიკა და ბრიუსელისთვის უფრო პროგნოზირებადი პარტნიორი გახდა.
ქვეყანაში მთავრობის ცვლილებამ გამოიწვია ვეტოს, როგორც ზეწოლის ინსტრუმენტის, უარყოფა — პრაქტიკისა, რომელიც მანამდე ევროკავშირში ინსტიტუციურ კრიზისებს იწვევდა. შედეგად, ევროკომისიამ დაიწყო ბუდაპეშტთან ფინანსური თანამშრომლობის აღდგენა და ევროპული ფონდების გაყინვის მოხსნა, რომლებიც ვ. ორბანის მმართველობის დროს სამართლის უზენაესობასთან დაკავშირებული დავების გამო იყო დაბლოკილი.
თუმცა, პეტერ მაგიარის მოსვლა არ ნიშნავს წინა კურსიდან სრულ გადახვევას. უნგრეთი ევროსკეპტიციზმიდან პრაგმატულ ევროპიზმზე გადავიდა, რითაც ევროპულ ერთიანობას ეროვნულ ინტერესებთან აერთიანებს. ახალი ხელმძღვანელობა კონფრონტაციის ნაცვლად მოლაპარაკებებსა და კომპრომისს ანიჭებს უპირატესობას, რაც მას ვიქტორ ორბანის მიდგომისგან განასხვავებს.
ევროპული ელიტების მოლოდინები ორბანის მემკვიდრეობის სწრაფი დემონტაჟის შესახებ არ გამართლდა. პ. მადლჩი აგრძელებს უნგრეთის ინტერესების დაცვას ევროკავშირის ინსტიტუციური მექანიზმების გამოყენებით.